Stories of my daily blessings
Just another WordPress.com site

เหมือนต้นแบบ

ผมเป็นคนใจร้อน ความอดกลั้นต่ำ เวลาเดียวที่ผมจะนิ่งได้ยาวนานคือเวลาอ่านหนังสือที่ผมชอบ  เมื่อสองสามเดือนที่ผ่านมา ผมไปสมัครเรียนวาดรูป  ขั้นพื้นฐานเบื้องต้นคือการใช้ดินสอเพื่อร่างและให้แสงเงา  ฟังดูไม่ก็ไม่ยุ่งยากอะไรมาก  จากที่ผมเคยทราบตอนเรียนวาดเขียนเมื่อเป็นเด็กที่แรเงาด้วยดินสอ 2B และ 4B ทำให้ผมรู้มากขึ้นถึงดินสอในซีรีย์ H, B, E และ F เพิ่มขึ้นมา  ครูสอนถึงวิธีการเหลาดินสอ เทคนิคการลากเส้น เทคนิคการลงน้ำหนักมือเพื่อให้เกิดความแตกต่างของพื้นผิวที่กระด้าง, ขรุขระ, เรียบ, เป็นมัน, อ่อนนุ่ม, ฯลฯ   ครูสอนเรื่องของเปอร์สเปคทีฟ เรื่องการกะระยะ ขั้นตอนการร่างภาพ  และนำวัตถุของจริงมาเป็นแบบ 

 

จากการเรียนหนึ่งชั่วโมงกับการร่างแบบ ก็ยืดออกไปเป็นสองชั่วโมงเพื่อกำหนดแสงและเงา  ยืดออกไปอีกเพื่อลงรายละเอียด  เมื่อเราพอได้แล้วครูก็เริ่มให้การบ้าน  การบ้านชิ้นแรกๆใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงผมก็ทำเสร็จเรียบร้อย แต่การบ้านชิ้นหลังๆดูดเวลาผมไปราวกับอูฐทะเลทรายกระหายน้ำ  ครูให้เขียนรูปกะหล่ำปลี  ผมใช้เวลาร่างรูปทรงและกำหนดแสงเงาคร่าวๆชั่วโมงครึ่ง  เวลาผ่านไปราวกับโกหกเมื่อผมเริ่มลงรายละเอียดเพิ่มเติมอีกสองชั่วโมงครึ่งซึ่งผมคิดว่าผมพอใจแล้ว  เวลาผ่านไปสองวันผมคิดว่าผมพร้อมส่งการบ้านแล้ว ผมเอารูปออกมาตั้ง เป็นครั้งแรกที่ผมเดินดูรอบๆเพื่อเปลี่ยนมุมมอง  กะหล่ำปลีที่ผมวาดไว้และคิดว่ามันดีแล้วไฉนกลับแบนราบขาดมิติ  ผมนำดินสอ 8B ซึ่งไม่มีจำหน่ายในบ้านเราเป็นของฝากจากออสเตรเลียออกมาแต่งรูปใหม่จนได้กะหล่ำกลมดิกเป็นที่พออกพอใจ (พอใจตัวเอง)  ผมแก้แสงและเงาอีกเกือบสองชั่วโมง เมื่อผมนำภาพไปส่ง ผมก็ตื่นเต้นครูก็ตื่นเต้น ครูพยายามที่จะหาที่ติแต่กลับพูดไม่ออก  ผมก็เข้าใจนะครับว่าครูอยากติ ไม่ใช่มันดีจนนึกที่ติไม่ได้ แต่ครูของผมเป็นเปอร์เชีย เธอไม่สันทัดกับการใช้ภาษาอังกฤษต่างหาก

 

Tip:

อะไรหนอที่ทำให้เราเปลี่ยนไป อดทนกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า  สำหรับผมแล้วปฐมบทคือความสนุกท้าทายว่าเราจะร่างแบบได้หรือไม่  และเมื่อเราเริ่มร่างแบบขึ้นมาแล้วเราก็อยากเล่นกับแสงเงา  ผมเริ่มคาดหวังกับภาพว่ามันจะออกมาในแนวทางใด  เมื่อเป็นรูปเป็นร่างใกล้สำเร็จผมเริ่มเทียบเคียงสิ่งนั้นและลงมือแก้ไขด้วยผมต้องการเอาชนะ    หากเราจะลงมือทำอะไรสักอย่างแต่เราไม่เห็นความสนุกน่าสนใจในสิ่งที่เรากำลังจะทำ เราก็ไม่อยากจะทำแล้ว    หลายครั้งที่เราจดจ่อกับสิ่งหนึ่งสิ่งใดจนงานลุล่วงไป เราจะพอใจกับงานที่สำเร็จนั้นและคิดว่ามันดีแล้ว  แต่เมื่อเวลาผ่านไป เราเลิกจดจ่อกับสิ่งนั้น เราปล่อยให้ใจเป็นกลางเกิดขึ้นและเริ่มพินิจทบทวนมันใหม่เราเริ่มเห็นข้อบกพร่องของมัน

 

ผมได้บทเรียนของการรู้ว่ามนุษย์ไม่ใช่คนที่สมบูรณ์ดีเลิศ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้มาก่อนว่ามนุษย์ไม่ใช่คนที่สมบูรณ์  แต่สิ่งนั้นไม่ได้คงอยู่ในความคิดตลอดเวลาต่างหาก การมีโอกาสได้ทบทวนสิ่งที่ผ่านมาแล้วเป็นสิ่งที่จำเป็นเพราะเราจะเห็นตัวเราเองตลอดจนเค้าความคิดในใจของเราอย่างชัดเจน  ผมเคยสงสัยว่าทำไมคาทอลิคต้องทำบทสวดเป็นแบบแผนตายตัว  ทำไมเวลาเข้าไปซื้อของที่ 7-11 เขาต้องถามว่าเอาซาละเปาเพิ่มหรือไม่  เวลาจะดูของอะไรสักอย่างพนักงานต้องเดินเข้ามาบอกว่าสอบถามได้นะคะ  เหล่านี้เป็นเรื่องที่ผมรำคาญใจเป็นอย่างมาก  หากแต่การได้ทำอะไรซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะทำให้สิ่งนั้นผุดขึ้นมาในความคิดอย่างง่ายดายต่างหาก  ภาษายิ่งใช้ทุกวันจะใช้ได้คล่องแคล่ว  แต่ผู้พูดที่พิจารณาศัพท์และไวยากรณ์ทุกวันเท่านั้นจะทำให้ภาษาที่พูดนั้นถูกต้องและมีสำนวนที่ไพเราะจากการเลือกใช้คำ  คนที่ไม่เคยทบทวนในสิ่งที่พูดเลย เขาพูดได้แย่อย่างไรก็ย่ำแย่เช่นเดิม แถมยังพูดได้ย่ำแย่จนคล่องปาก   ชีวิตของคนก็ไม่ต่างอะไรไปจากที่เปรียบเทียบนี้  พระวจนะของพระเจ้าตรัสว่า ความปิติยินดีเป็นของผู้ที่ได้ภาวนาพระธรรมของพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน (สดด 1.2)  การภาวนาคือการทำซ้ำๆ ทำเป็นกิจวัตร ทำพร้อมกับทบทวนว่าวันนี้ต่างจากเมื่อวาน ต่างจากครั้งก่อนอย่างไร มีอะไรต้องแก้ไข  พระเจ้าใช้พระวจนะของพระองค์เป็นแบบเรียนมาตรฐานชีวิตและให้คนที่มีพระวิญญาณของพระองค์เดินตาม  พระคัมภีร์จึงใช้สำนวนว่า คนมีหูจงฟังเถิด  หน้าที่ของคนมีหูคือเทียบแบบร่างชีวิตของเรากับคู่มือ ให้ตาวิญญาณของพระองค์เป็นผู้ดู ให้แขนวิญญาณของพระองค์เป็นผู้ลบและแก้ไขรูปของเราใหม่

 

All Scripture is God-breathed and is useful for teaching, rebuking, correcting and training in righteousness, so that the man of God may be thoroughly equipped for every good work.

พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การปรับปรุงแก้ไขคนให้ดี และการอบรมในทางธรรม  เพื่อคนของพระเจ้าจะพรักพร้อมที่จะกระทำการดีทุกอย่าง 2 ทธ 3.16-17

 

พระเจ้าไม่ได้ต้องการให้เราเป็นคนดี เพราะเป็นไปไม่ได้ (มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป) แต่พระองค์ปรารถนาให้เรากระทำการดี  การดีทุกอย่าง

 

 

รูปกะหล่ำแบนๆที่ผมคิดว่าสวยดีแล้วเมื่อแรก

 

Thanks:

ขอบคุณพระองค์สำหรับดินสอ 8B ที่เพื่อนนำมาให้ในวันที่ได้การบ้าน  เพราะพระองค์รู้ว่าผมต้องการใช้มัน

 

Basket:

1) แจ๋ให้ดินสอ และสมุดสเก็ตภาพเป็นของฝาก

2) ส 23 พ.ค. พิธีสถาปนาศาสนาจารย์ธงชัย  ติวเตอร์ภาษาอังกฤษของผมตอนอายุ 14 ขวบ

3) กวิตม์-บัวรินทร์ เลี้ยงครบรอบแต่งงาน 1 ปี  อิ่มแล้วผมหยิบอาหารเม็กซิกันติดมือกลับบ้านด้วย

4) เขานัดรับรถวันเสาร์  วันไหนไม่มีฝนผมเดินกลับบ้าน

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “เหมือนต้นแบบ”

  1. สวัสดีค่ะ หายไปนานเลยนะคะ ไปฝึกฝนฝีมือทางศิลปะนี่เอง รูปสวยแบบแปลกๆดีค่ะ อิอิ อาจจะเพราะเห็นผ่านเน็ต นี่เรียนขั้นพื้นฐานจริงเหรอคะ ฝีมือขั้นเทพเลยน๊า ^__^


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s